Parki narodowe·Mojkovac·8 min czytania

Park Narodowy Biogradska Gora

Itera tim

6 lipca 2026

Udostępnij artykuł

Park Narodowy Biogradska Gora

Biogradska Góra to miejsce, gdzie czas się zatrzymuje, a natura przemawia swoim pierwotnym, potężnym językiem. Ten park narodowy, jeden z ostatnich zachowanych lasów deszczowych w Europie, kryje w sobie wiekowe drzewa, których korony skrywają szmaragdowe serce góry – Jezioro Biograd.

Choć jest to najmniejszy obszar spośród obszarów chronionych tej rangi w Czarnogórze i zajmuje powierzchnię około 5650 hektarów, park ten jest jedną z najcenniejszych pereł przyrodniczych Europy. Głównym powodem tego jest ścisły rezerwat lasów deszczowych w jego granicach, będący jednym z trzech ostatnich zachowanych przykładów nienaruszonej zbiorowości leśnej na kontynencie europejskim. Położony w centralnej części góry Bjelasica, pomiędzy dolinami rzek Tara i Lim, obszar ten ma niezwykle długą tradycję ochrony, związaną z Kolašinem, Mojkovacem i Berane. Wszystko zaczęło się w 1878 roku, kiedy to po wyzwoleniu Kolašina spod panowania tureckiego, lokalne plemiona Moračani i Rovčani podarowały ten unikalny kompleks leśny księciu Nikoli Petrovićowi. W ten sposób powstał „Knjažev Zabran” lub „Branik”, co oznacza, że ta miejscowość należy do najstarszych kontrolowanych rezerwatów przyrody na świecie, a oficjalny status parku narodowego uzyskała w 1952 roku.

Góra Bjelasica, na której terenie znajduje się park, jest rozpoznawalna dzięki specyficznej rzeźbie pochodzenia wulkanicznego o łagodnych, zaokrąglonych kształtach i śladach dawnych lodowców. W samym sercu parku, w głębokiej zatoce na wysokości 1094 metrów nad poziomem morza, leży piękne Jezioro Biogradskie. Jest to największe i najsłynniejsze jezioro polodowcowe tego masywu, wypełnione wodą z rzek Biogradskiej i potoku Lalević, a wypływa z niego rzeka Jezerštica, tworząc malowniczy nurt wśród skalistych wąwozów. Jezioro jest całkowicie otoczone monumentalnym lasem deszczowym o powierzchni około 1600 hektarów, na którym przez całą historię całkowicie wykluczono wpływ człowieka. Drzewa przechodzą tu naturalny cykl życia od kiełkowania do całkowitego obumarcia i rozkładu, zachowując w ten sposób idealną równowagę ekologiczną. W tym lesie deszczowym zarejestrowano ponad 86 gatunków drzew, a poszczególne drzewa bukowe, jodłowe, świerkowe i klonowe osiągają wysokość ponad 40 metrów i wiek od 400 do 500 lat.

Ze względu na specyficzny klimat i duże różnice wysokości, które wahają się od 832 metrów w dolinie Tary do 2139 metrów na szczycie Crna Glava, park charakteryzuje się niesamowitym bogactwem roślinności. Rośnie tu ponad 2000 gatunków roślin, co stanowi jedną piątą całkowitej flory Czarnogóry, w tym liczne rzadkie i endemiczne gatunki Bałkanów. Dzika przyroda jest równie bogata dzięki gęstym lasom, które zapewniają idealne schronienie i mnóstwo pożywienia dla dużych ssaków, takich jak niedźwiedzie, wilki, lisy, sarny i kozice. Ponadto rzeki i strumienie obfitują w rodzime pstrągi potokowe. Biogradska Gora jest również uznawana za ważne siedlisko ptaków, z ponad 150 zarejestrowanymi gatunkami, wśród których znajdują się rzadkie ptaki drapieżne, takie jak bielik amerykański i jastrząb, a także liczne gatunki sów leśnych i dzięciołów.

Na tle tej dziewiczej przyrody rozciąga się wspaniały krajobraz kulturowy góry Bjelasica, który znajduje odzwierciedlenie w zachowaniu tradycyjnej architektury i pasterskiego trybu życia w wysokogórskich katunach. Latem, na terenach gmin Kolašin, Mojkovac i Berane, odwiedzający mogą bezpośrednio doświadczyć dawnego stylu życia górali, którzy nadal praktykują sezonowy wypas bydła na górskich pastwiskach. Pobyt w katunach oferuje możliwość skosztowania powszechnie znanych specjałów gastronomicznych tego regionu, wśród których wyróżniają się słynny ser kolašin, domowe ciasto i tradycyjny czarnogórski kačamak.

Miejsce na Twoją reklamę

Zaprezentuj swoją markę czytelnikom portalu Itera Montenegro.

Reklamuj się

Itera tim

Autor podróżniczy · Itera Journal

← Wszystkie historie