Budva, choć powszechnie uznawana za centrum czarnogórskiej turystyki, słynąca z piaszczystych plaż i dynamicznego życia nocnego, w swoim sercu kryje również wyjątkowy skarb duchowy i kulturowy. Różnorodność wierzeń religijnych na przestrzeni wieków ukształtowała architekturę tego regionu, dlatego dziedzictwo sakralne można podzielić na fascynujące obiekty w samym centrum starego miasta oraz monumentalne kompleksy klasztorne w okolicy.
Święte klejnoty Starego Miasta Największe skupisko zabytkowych kościołów znajduje się w obrębie murów Starego Miasta, na niewielkim obszarze, który świadczy o współistnieniu różnych tradycji. Kościół Santa Maria in Punta: Jeden z najstarszych przedromańskich kościołów na wybrzeżu Czarnogóry. Został założony przez benedyktynów w 840 roku na południowo-zachodnim krańcu (punta) półwyspu Starego Miasta. Dziś jego wnętrze stanowi niezwykłą przestrzeń akustyczną, wykorzystywaną do wystaw muzyki klasycznej i koncertów w ramach festiwalu „Grad Teatar”. Kościół św. Jana Chrzciciela: Zgodnie z tradycją, ten monumentalny kościół katolicki pochodzi z VII wieku, a obecny wygląd uzyskał dzięki późniejszym renowacjom. Jego smukła neogotycka dzwonnica z 1867 roku stanowi dominujący punkt panoramy Budvy. Wnętrze skrywa bezcenne skarby, w tym słynną ikonę Matki Boskiej z Chrystusem (znaną jako Gospa Budvy lub Madonna in Punta), uważaną za patronkę miasta. Cerkiew Świętej Trójcy: prawosławna katedra wzniesiona na placu przed Cytadelą. Została wzniesiona w latach 1789–1804 i jest rozpoznawalna po typowej nadmorskiej architekturze z harmonijną kopułą i naprzemiennymi rzędami białego i czerwonego kamienia. Wnętrze zdobi okazały ikonostas namalowany w XIX wieku przez greckiego malarza ikon Nauma Zetiri. Przed cerkwią znajduje się grób słynnego pisarza i polityka Stjepana Mitrowa Ljubišy. Cerkiew św. Sawy Uświęconego: Ta skromna, ale cenna historycznie, jednonawowa cerkiew prawosławna została zbudowana w 1141 roku. Została zbudowana z lokalnego białego i szaro-różowego kamienia i znajduje się tuż obok kościoła Santa Maria in Punta. Ciekawostką jest, że w historii służył on przez pewien czas zarówno prawosławnym, jak i katolikom. Pozostałości wczesnochrześcijańskiej bazyliki (V wiek): Bezpośrednio obok kościoła św. Iwana archeolodzy odkryli pozostałości monumentalnej, trójnawowej bazyliki z wczesnego okresu bizantyjskiego. Zachowały się piękne mozaiki podłogowe, świadczące o tym, że Budva była ważnym ośrodkiem chrześcijańskim już w starożytności. Kompleksy klasztorne w okolicach Budvy W głębi lądu Budvy i okolicach Paštrovića znajdują się klasztory, które przez wieki były nie tylko duchowymi azylami, ale także ośrodkami piśmiennictwa, oporu i dyplomacji. Klasztor Praskvica: Położony na wzgórzu nad Miločerem i Sveti Stefan, jest historycznym i duchowym centrum plemienia Paštrović. Swoją nazwę zawdzięcza pobliskiemu źródłu, którego woda pachnie brzoskwiniami (lokalnie: praskve). Według legendy, klasztor został założony w XI wieku, a pierwszy dokument pisany pochodzi z 1413 roku (karta Balšy III). Główny kościół poświęcony jest św. Mikołajowi, a w kompleksie znajduje się również bogaty skarbiec ze starymi rękopisami, ikonami i słynnym złotym krzyżem cesarza Dušana. Klasztor Podmaine (Podostrog): Położony na północnym krańcu Budvy, u podnóża wzgórza Ostrog. Został zbudowany w XVII i XVIII wieku i przez długi czas służył jako letnia rezydencja metropolitów Cetyni. To właśnie tutaj Piotr II Petrović Njegosz napisał fragmenty swojego słynnego dzieła „Wieniec górski”. W kompleksie znajdują się dwa kościoły pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (mniejszy i większy). Klasztor Reževići: Położony jest na malowniczym klifie nad morzem, niedaleko Petrovaca, i pochodzi z XIII wieku. Według tradycji, król Stefan I Koronowany zbudował tu pierwszy kościół (Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny), a cesarz Dušan później kościół św. archidiakona Stefana. Klasztor słynie z tradycyjnej architektury pastrowskiej, pięknego gaju oliwnego i zachowanych fragmentów fresków. Klasztor Stanjevići: Położony wysoko na zboczach masywu górskiego nad Budvą, na wysokości około 600 metrów nad poziomem morza. Został zbudowany przez księcia Nikolę Stanjevića w XIV wieku. Przez wieki był potężnie ufortyfikowaną siedzibą biskupów czarnogórskich z dynastii Petrović-Njegoš. Tutaj biskup Piotr I Petrović Njegoš (św. Piotr Cetinjski) napisał w 1798 roku Powszechny Kodeks Czarnogórski i Górski – pierwszy pisany kodeks w nowożytnej historii Czarnogóry. Klasztor Duljevo: Znajduje się we wsi Kuljace, nad przylądkiem Kuljace. Pochodzi z XIV wieku (za czasów cesarza Duszana) i był meto (majątkiem) klasztoru Dečani. Słynie z wyjątkowych fresków przedstawiających ród Nemanjićów i jest uważany za miejsce, w którym tradycyjnie pielęgnowano rzemiosło i duchową ciszę. Klasztor Gradište: Znajduje się w Buljaricy, niedaleko Petrovaca. Wzmiankowany jest już w XIV wieku w dokumencie cesarza Duszana. Główna cerkiew poświęcona jest świętemu Mikołajowi, a ikonostas tego klasztoru, wykonany przez malarza Wasilija Rafailovicia pod koniec XVIII wieku, jest uważany za jedno z najbardziej oryginalnych dzieł sztuki tamtej epoki na wybrzeżu. Zawiera między innymi specyficzne przedstawienia świętych o cechach zwierzęcych, takich jak święty Krzysztof z głową psa.